Irena Dowgielewicz była pierwszą polską poetką i pisarką, która osiedliła się po wojnie w Gorzowie Wielkopolskim i mieszkała tu do końca życia.
Artystka urodziła się 31 grudnia 1917 roku w bardzo zamożnej inteligenckiej rodzinie. Ojciec był leśnikiem, a mama Alicja z domu Stevenson – nauczycielką języków obcych. Po I wojnie światowej rodzina osiedliła się w Poznaniu, potem przez Toruń przenieśli się do Warszawy. Przyszła pisarka skończyła bardzo dobre gimnazjum a następnie zaczęła studia na wydziale architektury Politechniki Warszawskiej. Zarabiała na studia pracując jako zwykła robotnica i tak samo utrzymywała się podczas wojny. Poważne komplikacje zdrowotne uniemożliwiły jej zakończenie studiów.
Po wojnie wraz z ojcem trafiła na ziemie zachodnie. Była organizatorem, a potem dyrektorem Witnickiej Fabryki Mebli. Potem pracowała przez kilka miesięcy w Zjednoczeniu Meblarskim w Poznaniu, ale choroba ojca zmusiła ją do powrotu do Gorzowa. W 1951 roku wyszła za mąż za sporo starszego od niej wdowca, Michała Dowgielewicza. Poprzez to małżeństwo zyskała od razu dwie córki. Cała rodzina wraz z olbrzymią menażeria domowych zwierząt zamieszkała w kamienicy przy ulicy Dąbrowskiego 18. Pisarka mieszkała tam do końca życia. Dom był jej pracownią. Pisarka zresztą wyznawała zasadę świętego Ignacego Loyoli, że modlić się należy w najdogodniejszej dla siebie pozycji. Dowgielewiczowa wyrażenie „modlić się” zamieniła na „pracować”. W jej przypadku była to wygodna, półleżąca pozycja na tapczanie z filiżanką herbaty w zasięgu ręki.
Od 1980 roku utrzymywała się wyłącznie z pracy literackiej, a w 1962 roku stała się członkinią Związku Literatów Polskich. Nie uczestniczyły jednak aktywnie w zorganizowanym życiu kulturalnym i literackim.
Pierwszy sukces literacki uzyskała już w 1934 roku otrzymując I nagrodę w konkursie poetyckim pisma „Nasza Praca”. Drukowała wiersze i recenzje w „KuĽni Młodych” i „Słowie Pomorskim”. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych opublikowała wiele utworów poetyckich i prozatorskich, między innymi „Lepszy obiad” (1962), „Przyjadę do ciebie na pięknym koniu” (1965), „Most” (1968), „Krajobraz z topolą” (1966). Zbiory poetyckie to: „Sianie pietruszki” (1963), „Stadion dla biedronki” (1970), „Tutaj mieszkam” (1973) i inne. Irena Dowgielewiczowa została laureatką Nagrody Ministra Kultury i Sztuki III stopnia (1971), Lubuskiej Nagrody Kulturalnej i nagrody kulturalnej miasta Gorzowa (1967), Nagrody Gorzowskiej (1978), nagrody literackiej dwutygodnika „Nadodrze” (1986) i innych wyróżnień. Odznaczono ją między innymi Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jej utworzy były tłumaczone na język niemiecki, rumuński i słowacki.
Przeżyła swego męża, przestała się udzielać towarzysko, przyjmowała tylko dobrych znajomych i przyjaciół. Umarła 21 lutego 1987 roku i została pochowana na cmentarzu komunalnym przy ulicy Żwirowej.
Wygenerowano: 2003-12-26
polski
darmowe wypracowania i ściągi - szkoła i studia