Stanisław Grochowiak (1934-1976). Poeta, dramaturg, prozaik, publicysta. Urodził
się w Lesznie Wlkp. Studiował polonistykę w Poznaniu i Wrocławiu. Debiutował
jako poeta w prasie literackiej w 1955 r. Pracował w redakcjach różnych pism i
wydawnictw, otrzymał kilka nagród literackich - państwowych i społecznych.
Pierwszy tomik poetycki, "Ballada rycerska" (1956), skupił uwagę krytyki
upodobaniem do brzydoty, co nasiliło się w kolejnych tomach: "Manuet z
pogrzebaczem" (1958), "Rozbieranie do snu" (1959), "Agresty" (1963). Motywy
choroby, kalectwa, starzenia się, śmierci przyciągały uwagę poety, który tak
wypowiadał swoją niezgodę na rzeczywistość. Chętnie sięgał do tradycji baroku.
Przyboś nazwał antyestetyczną postawę Grochowiaka "turpizmem" i odtąd nazwa
ta objęła także innych poetów (np. Bursę). W póĽniejszych tomikach, od "Kanonu"
(1965), poeta, jak sam powiedział, "ustatecznił się". Pisał także opowiadania i
powieści ("Trismus", "Karabiny"), często nawiązując do doświadczeń polskich
czasu wojny; jest również autorem licznych dramatów, np. słynnej sztuki
"Chłopcy". Poeta zbuntowany wobec konwencji poetyckich, ale zarazem silnie
osadzony w tradycji, którą twórczo rozwijał.
Wygenerowano: 2003-12-26