Problemem budowy wszechświata w przeszłości zajmowało się wielu wybitnych naukowców. Wszyscy znamy teorię heliocentryczną Mikołaja Kopernika, jednak jak się póĽniej okazało nie była ona zbyt dokładna. Problem ten rozwiązał niemiecki uczony astronom i fizyk Johannes Kepler i sformułował swoje trzy prawa.
1. Orbita każdej planety Układu Słonecznego jest elipsą, przy czym Słońce znajduje się w jednym z jej ognisk.
a - półoś elipsy
F1, F2 - ogniska elipsy
p - planeta np. Ziemia
Z własności elipsy wiemy, że suma odległości dowolnego punktu na obwodzie elipsy od jej dwóch ognisk jest stała i równa:
r1 + r2 = 2a
Gdy znamy długość odcinka c między środkiem, a jednym z ognisk to możemy napisać wzór na mimośród elipsy 'e' równy:
e = c/a
gdzie zawsze w elipsie e < 1
(im e bliższe zeru, tym elipsa bliższa jest okręgowi)
2. Promień wodzący planety zakreśla w równych odstępach czasu równe pola
Wynika z tego, że planeta w ciągu takiego samego czasu przebywa dłuższą drogę w pobliżu peryhelium, niż w pobliżu aphelium. Czyli prędkość liniowa w pobliżu peryhelium jest większa niż w aphelium. Na przykład 'e Ziemi' = 0,01672 i prędkości Ziemi w per=30,3 km/s, a ap=29,3 km/s.
3. Drugie potęgi okresów obiegu planet wokół Słońca są wprost proporcjonalne d trzecich potęg ich średnich odległości od Słońca:
T12/T22 = a13/a23
gdzie:
T1, T2 - okresy obiegu dwóch planet
a1, a2 - średnie odległości tych planet od Słońca
np. okres obiegu ziemi - 1 rok
śr. odległość Ziemi od Słońca - 1 AU (jedn. astr.)
Wygenerowano: 2003-09-12