Chiny leżą na obszarze 9571300km2 a liczba ludności 1236915tys, średnia gęstość zaludnienia Chin wynosi 129 osób na km2. Co piąty mieszkaniec naszej planety mieszka w Chinach. Chiny, które są niewiele mniejsze od Europy zamieszkuje o ponad połowę więcej ludzi, niż nasz kontynent. Dlatego też mieszkańcy tego kraju stanowią 35% Azjatów i nieco ponad 20% ogółu ludności Ziemi.
Rozmieszczenie ludności Chin jest bardzo nierównomierne. Najmniej zaludnione tereny to północno zachodnie miejsca tego kraju. Należą do nich m. in. Tybetański Region Autonomiczny – 2 osoby na km2, prowincja Qinghai – 7 osób na km2. w ich składzie znajdują się także rozległe obszary bezludne, jak np. wysokogórskie, pustynne regiony Wyżyny Tybetańskiej czy Kotliny Tarymskiej.
Natomiast osadnictwo skupiło się przede wszystkim na wschodzie kraju. Na Nizinie Chińskiej i Kotlinie Syszuańskiej gęstość zaludnienia przekracza 400 osób na km2, a miejscami sięga nawet 1000 osób na km2.
Te statystyki zmusiły rząd do prowadzenia polityki zmierzającej do skutecznego ograniczania wzrostu demograficznego. Prowadzone już od lat 60. akcje planowania rodziny tym razem pod hasłem: „Rodzina z jednym dzieckiem – szczęście twoje i szczęście Chin”. Na przełomie lat 70. i 80. miały wręcz represyjny charakter, a rodziny wielodzietne obciąża się dodatkowymi podatkami. W efekcie tych działań w ciągu drugiej połowy XX wieku przyrost naturalny zmalał prawie dwukrotnie i obecnie wynosi10%. Jednak, co roku przybywa po kilkanaście milionów nowych obywateli.
Pomimo obowiązkowego i bezpłatnego nauczania na poziomie elementarnym i średnim, aż 19% osób w wieku 15 i więcej lat to analfabeci. Nie mniej ważny jest fakt, że aż 735 ludności kraju legitymuje się wyłącznie elementarnym wykształceniem, co stanowi istotna barierę rozwoju społeczno-gospodarczego i postępu cywilizacyjnego.
Najważniejszą przyczyną ogromnych różnic w gęstości zaludnienia na poszczególnych terenach jest zróżnicowanie środowiska przyrodniczego. Północno-zachodnią część kraju zajmują potężne łańcuchy górskie: Himalaje, Kunlun, Ałtyn-tag i Nan-shan, które okalają wysoko położoną Wyżynę Tybetańska. Bariera gór i duże wysokości bezwzględne zadecydowały o panujących tam warunkach naturalnych: najchłodniejszym w całych Chinach lecie, niewielkiej ilości opadów i nieurodzajnych glebach. Również na obszarach pustynnych region jest słabo zagospodarowany, a mieszkający tam ludzie zajmują się koczowniczym pasterstwem na ubogich pastwiskach. We wschodniej części kraju, krajobraz jest zupełnie inny, jest położony w czterech strefach klimatycznych – od umiarkowanej chłodnej po zwrotnikową. Rosną tam bogate gatunkowo lasy liściaste (na płn.) i podzwrotnikowe (w pd-wsch rejonach kraju). Jest tam bardziej sprzyjający klimat, tereny są gęsto zaludnione, ludzie zajmują się rolnictwem z nastawieniem na uprawne roślin żywieniowych. Główne zajęcia to uprawa: ryżu, kukurydzy, pszenicy, herbaty, soji, a także hodowla: trzody chlewnej, owiec, bydła. Chiny obfitują w liczne bogactwa mineralne. Jest również dobrze rozwinięty przemysł: od przemysłu ciężkiego po włókiennictwo i rosnąca jakość produkcji w przemyśle elektrotechnicznym.
W zakresie opieki medycznej Chiny należą do czołówki państw azjatyckich. Na jednego lekarza przypada średnio 628 osób, natomiast na łóżko szpitalne 384 pacjentów. Jednocześnie bardzo ważne miejsce zajmują tradycyjne metody leczenia: ziołolecznictwo oraz powstała tam już w starożytności akupunktura.
W strukturze wyznaniowej charakterystyczna jest przewaga osób związanych z religiami ludowymi, zawierające elementy konfucjanizmu, buddyzmu (9%) i taoizmu (20%), aż 68% populacji kraju deklaruje się jako bezwyznaniowcy.
Wygenerowano: 2005-05-15
geografia
darmowe wypracowania i ściągi - szkoła i studia