Grupa artystów działających w Paryżu w latach 1888-1903; jej organizatorem był P. Serusier,
członkami: M. Denis, E. Bernard, P. Ranson, F. Vallotton, P. Bonnard, E. Vuillard, J. Verkade, J.
Rippl-Rónai, K.X. Roussel, A. Maillol i G. Lacombe. Podstawą programu artystycznego nabistów
była teoria neotradycjonalizmu, sformułowana przez M. Denisa. Nabiści głosili, że w dziele sztuki
rzeczywistość ulega podwójnej deformacji: subiektywnej, wyrażającej osobiste przeżycia artysty
i nadającej obrazowi znaczenia symboliczne, oraz obiektywnej, ujednolicającej prace wszystkich
przedstawicieli kierunku w duchu dekoracyjnej syntezy; synteza ta miała służyć jednoznacznemu
i zrozumiałemu przekazywaniu myśli symbolizowanych przez lapidarnie ujęte przedmioty
i postacie.
Sztukę nabistów charakteryzuje dbałość o wartości formalne, preferowanie w tematyce
kompozycji figuralnej, stłumiony koloryt i stosowanie płaskich plam barwnych, ograniczonych
wyrazistym konturem. Zasługą grupy było dążenie do objęcia wszystkich dyscyplin
plastycznych: malarstwa sztalugowego, ściennego, scenografii, grafiki, typografii, plakatu,
witrażu, rzeĽby, sztuki zdobniczej.
Twórczość nabistów była typowym przejawem estetyzmu, symbolizmu i mistycyzmu schyłku XIX
wieku, wykazywała liczne związki z secesją: teorie grupy oddziaływały na rozwój sztuki XX w.
Wygenerowano: 2003-11-21
hasla_polski
darmowe wypracowania i ściągi - szkoła i studia