ŚCIĄGI.PL :: Dekadent i jego obraz świata -

> Strona główna

Szukaj ściągi
Szukanie zaawansowane | Dodaj prace

Temat: Dekadent i jego obraz świata -

Dekadent i jego obraz świata - "Nie wierzą w nic"

DEKADENTYZM – postawa światopoglądowa końca XIX w. wyrażająca przekonanie o schyłkowym charakterze kultury europejskiej [franc. Decadence – schyłek, upadek], znajdująca odzwierciedlenie w licznych utworach literackich tej epoki.

Termin DEKADENTYZMużywany był już w XVIII w. w pracach historycznych poświęconych okresowi rozkładu i upadku cesarstwa rzymskiego oraz towarzyszącemu procesom upadku ustrojowego, rozwojowi sztuk pięknych i literatury. Ten historyczny sens został zaktualizowany przez francuskiego Pisarza Th. Gautiera w głośnej przedmowie do „Kwiatów zła” poety francuskiego Ch. Baudelaire’a, w której mianem DEKADENTYZM określił światopogląd reprezentowany przez twórców drugiej połowy XIX w.

Odtąd termin ten odnoszono do zjawisk kulturowych końca XIX w., które wyrażały niewiarę w postęp cywilizacyjny, odtrącały większość systemów filozoficznych i naukowych, w poczuciu, że nie są one w stanie wyjaśnić złożonych i tragicznych problemów ludzkiej egzystencji, wyrażał przekonanie o schyłkowym i kryzysowym charakterze kultury mieszczańskiej i związanym z tym katastrofizmem kulturowym.

Przekonania te doprowadziły do:

manifestów niechęci i odrazy dla mieszczaństwa, jako wytworu i fundamentu schyłku kultury;
żądania prawa do indywidualizmu, swobody twórczej i obyczajowej jednostek nieprzeciętnych;

Zasadniczym rysem świadomości dekadenckiej było poczucie bezsilności wobec świata zewnętrznego. Pociąga ona za sobą chęć ucieczki w świat sztuki, poszukiwanie intensywnych przeżyć o charakterze niedostępnym dla ogółu, co z kolei prowadziło do wyrafinowania estetycznego, perwersyjnej erotyki, zainteresowania tajemnymi kultami średniowiecznymi i orientalnymi, satanizmu itp.

Pozwalało to stłumić poczucie rozpaczy i nudy, zapomnieć o zagrożeniu.

W literaturze DEKADENTYZM manifestował się przez wyrażanie niewiary i pesymizmu, podkreślanie objawów rozkładu, zrezygnowania, lecz i pełną dumy postawę wyzwania rzuconego mieszczańskiej przeciętności.

K.P. Tetmajer - „Nie wierzę w nic” – no i co z tego?

Postawa człowieka końca XIX wieku.
Jego uczucia i podejście do życia.
Brak mu wszelkich chęci, dążeń, celów.
Ma tylko istnieć, do niczego nie dążyć.
Świadoma rezygnacja z uczuć.
Nirvana to jedyna droga życia.

Podmiot nie wierzy w nic, niczego nie pragnie, ma wstręt do wszystkiego i wszystkich czynów, niszczy ideały i marzenia bo ich realizacja nic nie zmieni na świecie. Oczekuje nirwany. Chce uciec od „bólu istnienia” w niebyt śmierci, w nieistnienie.

Wygenerowano: 2006-05-03

Dodaj pracę