| > Strona główna |
|
Temat: Młodopolska poezja L. Staffa
Młodopolska poezja L. Staffa Twórczość poetycką zaczynał jako modernista, ale już w pierwszym tomie jego poezji odnajdziemy próby przezwyciężenia dekadenckich nastrojów. Świadczy o tym tytuł cyklu: "Sny o potędze". Znajdziemy w nim inspirowaną przez nietzscheanizm i romantyzm filozofię poetycką Staffa, według której obowiązkiem człowieka jest praca nad samym sobą, doskonalenie się wewnętrzne, ustawiczne dążenie do duchowej potęgi. Na początku wspomnianego zbioru poetyckiego umieścił poeta wiersz "Kowal". Nadczłowieczeństwo rozumiał poeta jako usilne dążenie do wyrobienia w sobie wartości, głównie etycznych, przez pracę i olbrzymi wysiłek. Miejsce dekadenckiego pesymizmu zajął w utworze optymizm, wiara w możliwość uzyskania siły. Marzenia o potędze zastępują rezygnację i niemoc. Mamy tutaj do czynienia ze staffowską filozofią pracy nad wewnętrzną siłą człowieka. Wiersz ma charakter symboliczny:
Symbole wyrażają optymistyczny stosunek poety do natury ludzkiej, do ludzkich możliwości. Podkreślają wolę i zapał człowieka do pracy nad sobą - by stać się silnym, mężnym. Sens życia widzi Staff w pracy nad wewnętrzną siłą człowieka. Wiersz głosi hasło doskonalenia wewnętrznego. Czyn, do którego wzywa poeta dzieje się w marzeniu ("Sny o potędze"). Sens życia mieści się w tęsknocie do doskonałości, w dążeniu do ideałów (nie w ich realizacji). Wśród wierszy Staffa znajdują się i takie, w których odnajdziemy nastroje typowe dla ówczesnej mody, w których dominuje melancholia, smutek i pesymizm. Cechy te zawiera jeden z najbardziej znanych utworów poety pt. "Deszcz jesienny". Przypomina on nastrojem "Na Anioł Pański" Tetmajera. Powtarzający się refren onomatopeiczny wyraża wspólne dla obu utworów uczucie smutku. W utworze mamy 3 obrazy - wizje, które potęgują nastrój smutku i rozpaczy:
Wieczór i mgła powodują dominację barw: szarość żałobnej czerni. Refren powtarza informację o kroplach deszczu uderzających o szyby, które wydają dźwięki podobne do płaczu. Treść utworu jest bardzo sugestywna, wywołuje refleksje, że życie jest pasmem cierpień, wędrówką w bezkresną dal, której towarzyszą rozstania, ból, śmierć i bezsensowne zniszczenia wszystkiego co piękne i radosne. Refren dopowiada, że to tylko majaki człowieka patrzącego przez szyby i przez jesienny, miarowy deszcz. "Przedśpiew" - w poszukiwaniu wewnętrznej harmonii W wierszu spotykamy się z afirmacją życia i filozofią pogodnego życia pojmowanego jako harmonijne współistnienie pozornie sprzecznych elementów: bólu i radości, śmierci i życia, trwania i przemijania. Choć poeta wie, że marzenie człowieka o szczęściu rzadko się spełnia - wierzy jednak na przekór schyłkowym teoriom o bezsensie i chaosie świata, że istnieje ład i harmonia. W wierszu znajdujemy odwołanie do filozofii epikurejskiej (radość życia) i stoickiej (spokój i opanowanie) oraz do głównego hasła renesansu: "Żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce". Klasycyzm w utworze polega na:
Wygenerowano: 2006-05-03 |
Dodaj pracę
 Przybornik
przedmiot:  polskizakres: mlodapolskaautor pracy: anonimdata dodania: 2006-05-03średnia ocena: 0.89
    szukaj prac
Linki
 darmowe wypracowania i ściągi - szkoła i studia muzyka, imprezy, clubbing, mp3, techno, kluby, warszawa matura - kursy maturalne, testy maturalne, prezentacje maturalne, matura 2006Statystyki
|