ŚCIĄGI.PL :: "Dżuma" Albert Camus

> Strona główna

Szukaj ściągi
Szukanie zaawansowane | Dodaj prace

Temat: "Dżuma" Albert Camus

Albert Camus: „Dżuma”

Dr Rieux

- nie uważa się za bohatera, jest to jego obowiązek, nie chce pokonać dżumy (Syzyf, Don Kichot), chce ratować ludzi,

- to, że nie wierzy w Boga daje mu oparcie (nie ma do kogo mieć pretensji)

„może lepiej dla Boga, że się nie wierzy w niego, walczy ze wszystkich sił ze śmiercią, nie wznosząc oczu ku temu niebu, gdzie on milczy”

- doktor stawia czoło wyzwaniu, które rzuca mu los

Rambert

- najpierw chce uciec, chce wrócić do ukochanej kobiety

„może być wstyd, że człowiek jest sam tylko szczęśliwy”

- również stawia czoło losowi,

Panelaux

- przyłącza się do akcji sanitarnej,

- ma świadomość tego, że walka z dżumą jest sprawą wszystkich,

- JAK TRZEBA KSZTAŁTOWAĆ ŻYCIE:

„trzeba tylko iść naprzód w ciemnościach, trochę na oślep, próbować czynić dobrze”

„bracia moi, trzeba być tym, który zostaje”

Tarroy

- prowadzi zapiski, aby oddać klimat miasta, reakcje ludzi,

- tworzy formacje sanitarne, wierzy, że wspólnym działaniem można coś zmienić,

„należy zrobić wszystko aby nie być zadżumionym”

„każdy nosi w sobie dżumę, nikt na świecie nie jest od niej wolny, trzeba czuwać nad sobą nieustannie”

Grand

- współpracuje z doktorem, prowadzi statystyki,

Dżuma Alberta Camusa parabolą o współczesnym człowieku i jego problemach egzystencjalnych

Akcja "Dżumy" rozgrywa sie w roku 194x w Oranie w Algierze. W mieście tym zaczynają pojawiać się zdechłe szczury. Pojawiają się przypadki gorączki, wzrasta liczba zmarlych.

Doktor Rieux wie, że w Oranie wybuchła epidenia dżumy. Zwołuje naradę komisji sanitarnej i stara się uświadomić wszystkim skalę niebezpieczeństwa. Spotyka się jednak z niedowierzaniem. Nawet koledzy lekarze starają się zbagatelizować zjawisko. Występuje gwałtowy wybuch epidemii.

Miasto zostaje zamknięte, nikt nie może go opuścić, ani nikt do niego przybyć. Mieszkańcy żyją osamotnieni w strachu przedmieścia. Dziennikarz Rambert prosi doktora Rieux, by ten umożliwil mu wyjazd do Paryża do swojej ukochanej, jest przekonany, że najwyższą wartoscią jego życia jest miłość i nie chce w ramach podejrzanej solidarnosci z niej rezygnować. Rieux nie może i nie chce mu pomóc.

Dżuma dotknęła wszystkich mieszkańców, nawet tych zgromadzonych na kwarantannie na stadionie miejskim. Jezuita ojciec Peneloaux wygłasza do wiernych kazanie w którym wyjaśnia, że dżuma jest karą boską za grzechy.

Nad wytworzeniem serum pracuje przyjaciel doktora, stary doktor Caster. Rambert mając możliwość wyjazdu rezygnuje, czuje obowiązek solidaryzowania się z mieszkańcami Oranu, nie chce być tchórzem. Dr. Caster przygotował serum, a Peneloaux wygłasza długie kazanie w którym opowiada o przeżyciach których doznał, gdy opiekował się umierającym dzieckiem. To kazanie jest o bardzo trudnej miłości do Pana Boga. Miłość ta zakłada całkowite zapomnienie samego siebie i pogardę do własnej osoby.

Po zastosowaniu serum następuje przesilenie epidemii, ostatnią ofiara dżumy jest Tarrou, w Oranie pojawiają się żywe szczury, miasto zostaje otwarte, w sanatorium umiera żona doktora. Dżuma odeszła "ale bakcyl nigdy nie umiera i nie znika".

Powieść jest parabolą czyli moralizatorską przypowieścią. Dżuma ma przenośne znaczenie, jest w utworze nie tylko choroba, ale wojna z wszelkim złem. Jeden z bohaterów mówi o duszach zadżumionych czyli o ludziach pozornie uczciwych i czystych, którzy jednak sieja wokół siebie zło.

Dżuma w utworze Camusa jest sytuacją ekstremalną, zagrożeniem, tragedią która wymaga zademonstrowania określonych postaw. Jest sprawdzianem ludzkich charakterów, zmusza do ofiarności lub tchórzostwa. Dr. Rieux tak mówi o postawie wobec dżumy: "kiedy jednak widzi się biedę i cierpienie, jakie przynosi dżuma, trzeba być szaleńcem, ślepcem lub łajdakiem, żeby sie na nią zgodzić". Człowiek nie może aprobować otaczającego go zła. Jego obowiązkiem jest walka z nim.
p>Utworem w którym ukazana jest ludzka walka ze złem otaczającego świata, oraz zwycięstwo wiary i nadziei w zachowanie godności i człowieczeństwa jest „Dżuma” Alberta Camusa.

Doktor Rieux, Tarrou, Rambert, Grand, ksiądz Paneloux i Cottard to główni bohaterowie powieści. Każdy z nich reprezentuje inną postawę, w swoich działaniach kieruje się odmiennymi racjami. Wiele ich dzieli, ale też wiele łączy, przede wszystkim wspólną walką z zarazą. Wszyscy oprócz Cottarda, biorą udział w akcji przeciw epidemii. Doktor Rieux przez cały czas leczy chorych, należycie wypełniając swoje obowiązki. Tarrou wraz z Rambertem i Grandem zajmują się tworzeniem ochotniczych oddziałów sanitarnych. Ich działanie jest heroiczne, gdyż walczą oni bez nadziei zwycięstwa, wiedzą, że z dżumą się nie wygra, gdyż ta przychodzi i odchodzi kiedy chce. Nie jest to jednak podniosły heroizm, otoczony podziwem i uznaniem, odwołujący się do wielkich słów. Bohaterowie robią to co do nich należy, wypełniają swoje obowiązki, które wydają się im oczywiste. Bohaterowie powieści podejmują walkę ze złem, walkę o zachowanie godności i wychodzą z tej walki zwycięsko.

Obraz samej zarazy jest przenośnią oznaczającą stan zagrożenia, powodujący u człowieka występowanie różnych zachowań. Podobne do nich występowały w czasie wojny i okupacji. Podobne występują również w czasach współczesnych i są aktualne w każdym czasie.

Wygenerowano: 2006-05-03

Dodaj pracę