ŚCIĄGI.PL :: Bohaterowie dramatu "Makbet" Williama Szekspira

> Strona główna

Szukaj ściągi
Szukanie zaawansowane | Dodaj prace

Temat: Bohaterowie dramatu "Makbet" Williama Szekspira

Bohaterowie dramatu "Makbet" Williama Szekspira

MAKBET – główna postać dramatu "Makbet" W. Szekspira

Ma posiadłość w Invernes. Jest wasalem i bliskim krewnym króla Szkocji - Dunkana. Dowodzi jego wojskiem w wojnie z królem Norwegii - Swenem.

Przepowiednia czarownic pobudza w nim żądzę władzy. Początkowo jako prawy i szlachetny rycerz walczy ze sobą, odrzuca myśl zbrodni, którą podsuwa mu żona. Obawia się sprawiedliwości ziemskiej. Ma skrupuły jako krewny i poddany Dunkana oraz jako gospodarz. Jego poczucie moralności wyklucza zbrodnicze działanie, ale wreszcie ulega i wchodzi na drogę licznych przestępstw.

Zbrodnie przerastają jego siły, wytrącają go z równowagi. Traci spokój i poczucie sensu życia, ale nie potrafi już inaczej postępować. Obawia się o swoją przyszłość. Uspokojony przez czarownice kolejną przepowiednią, zagłusza swoje sumienie i staje się obojętny na wszystko, nawet na śmierć żony. Staje się tyranem i nie cofnie się już przed żadną zbrodnią, by utrzymać władzę.

Motywy działania, które popychają Makbeta na drogę zbrodni, to: ślepa ambicja, żądza władzy, męska próżność, chęć zaszczytów, chęć przyśpieszenia przepowiedni czarownic, które rozbudzają w nim skryte i podświadome marzenia o koronie, podatność na cudze wpływy, na zło, siła argumentów żony, rysujących bezkarność i natychmiastowe osiągnięcie celu, chęć ukrycia zbrodni, zatarcia śladów i utrzymanie za wszelką cenę władzy.

LADY MAKBET – to druga główna postać tragedii Szekspira. Jest kobietą bardzo ambitną, bezwzględną, opanowaną. Dokonanie morderstwa na Dunkanie okazuje się dla niej sprawą prostą. Nie dostrzega groźnych następstw tego czynu, myśli jedynie o tym, aby mąż został królem i aby zbrodnię wykonać dobrze. Jest nawet gotowa na każde działanie, byle tylko zdobyć zamierzony cel. Popycha męża do przestępstwa. Z łatwością obmyśla zbrodnię doskonałą, żyje nią, uczestniczy w niej, ale własnoręcznie nie zabija. Czyjeś życie nie ma dla niej znaczenia. Z zadowoleniem opowiada o śpiących pokojowych Dunkana, których upiła winem zaprawionym narkotykami. Nie potrafi zrozumieć wahań moralnych męża, a jego halucynacje (zjawy i wizje) uważa za przejaw słabości, brak męstwa, a nawet tchórzostwo. Po zbrodni oddala się od męża, nie uczestniczy w jego rządach i dalszych morderstwach. Zaczyna się załamywać psychicznie. Nie daje rady unieść ciężaru wydarzeń, choruje i ma wyrzuty sumienia, traci zmysły i popełnia samobójstwo.

Wygenerowano: 2006-05-03

Dodaj pracę