ŚCIĄGI.PL :: Obraz Boga, świata i człowieka w epoce Średniowiecza i Renesansu

> Strona główna

Szukaj ściągi
Szukanie zaawansowane | Dodaj prace

Temat: Obraz Boga, świata i człowieka w epoce Średniowiecza i Renesansu

ŚREDNIOWIECZE

RENESANS

BÓG

Teocentryzm, zawsze jest on uznawany za postać panującą nad światem, a więc człowiek musi się jemu podporządkować

Bóg był nadrzędną istotą rządzącą nad światem, istotą wszechmocną, istotą która stworzyła ten świat i człowieka na swoje podobieństwo i dała mu władzę nad ziemią i wszelkim stworzeniem na ziemi; poza tym pojawiły się trzy filozoficzne koncepcje, porządkujące stosunki Bóg, człowiek i reszta stworzenia

ŚWIAT

Na dalszym planie

CZŁOWIEK

człowiek musi się podporządkować Bogu

scholastyka uznaje, że człowiek powinien zająć się dowodzeniem prawd religijnych poprzez wiarę;

augustynizm ("Wyznania" św. Augustyna) pokazuje człowieka, jako istotę zawieszoną między zwierzętami i aniołami oraz dodatkowo rozdartą wewnętrznie przez sprzeczne uczucia pochodzące z ciała i duszy; uważa, że istota ludzka została przez Boga umieszczona w hierarchii świata raz na zawsze i nie powinna jej zmieniać, aby nie naruszyć ładu świata (etyka tomizmu tego zabraniała)

franciszkanizm ("Kwiatki św. Franciszka") opisuje radosną wersję wiary, opartej na miłości do stworzenia i miłosierdziu, ubóstwie oraz braterstwie;

dominowały postawy całkowicie poddane postaciom z Biblii:

"Bogurodzica" jest właściwie apostrofą do Matki Boskiej i prośbą do niej o spełnienie modlitwy;

"Pieśń o Rolandzie" prezentuje postawę rycerza, podporządkowaną Bogu, własnemu honorowi oraz ojczyźnie i jest to właściwie postawa tyrtejska, ale rozbudowana o zestaw zasad moralnych, którymi ma się on kierować oraz cały złożony rytuał, każdej prawie czynności (od pasowania do śmierci);

"Boska Komedia" Dantego opisuje pielgrzymkę do zaświatów, dokonując właściwie podsumowania całej wiedzy średniowiecznej

Antropocentryzm

Fascynacja człowiekiem i wszystkimi sprawami związanymi z życiem ludzkim, wykształtował się ideał renesansowego humanisty

człowieka wyzwolonego z pęt autorytetu kościelnego,

krytycznego i odważnego w poszukiwaniu prawdy,

uniwersalnego, wszechstronnie wykształconego,

znającego języki obce, historię, retorykę, gramatykę, orientującego się w estetycznych kanonach piękna,

stawiającego na pierwszym miejscu jednostkę, jako wartość najwyższą, autonomiczną i niezależną.

Był to przy tym człowiek społecznie zaangażowany, oddany ojczyźnie patriota.
Hasłem głównym jest: "Człowiekiem jestem i nic co ludzkie nie jest mi obce"

Wygenerowano: 2006-05-03