Surrealizm to podobnie jak futuryzm i dadaizm – światopogląd, postawa wobec życia, ruch artystyczno – intelektualny obejmujący różne dziedziny ludzkiej działalności. Ujawnienie się surrealizmu nastąpiło najwcześniej w literaturze.
Dzieło surrealistyczne powstaje bowiem w wyniku niekontrolowanego działania, gry swobodnych skojarzeń, ujawniania podświadomych marzeń, pragnień, nienazwanych stanów tkwiących w podświadomości artysty. W taki sam sposób winno być ono odbierane: na zasadzie poddania się, niejako bezwładnie, wizualnie przekazowi i na zezwoleniu, by w nas z kolei – na skutek bodĽców, które niesie obraz – powstały nienazwane, luĽne, niekontrolowany i nieuchwytne skojarzenia, myśli, doznania. Dzieła surrealistycznego nie sposób zrozumieć w kategoriach logicznych i nie powinno się do tego dążyć, gdyż przeczy to założeniom ruchu i Ľródłom, z których dzieło się bierze.
Przedstawiciele nadrealistycznego malarstwa to m. in.: Max Ernst, Yves Tanguy, Paul Delvaux, Joan Miró, Rene Magritte, Salvador Dali i – nie związany z grupą – Giorgio de Chirico.
Chociaż każdy z surrealistów malował na swój sposób i każdy kierował się własną wyobraĽnią, możemy jednak określić dwie główne odmiany tego malarstwa. Niekiedy artyści np. Dali i Magritte posługiwali się twardym, metalicznie gładkim sposobem malowania, opierając się na prostym na ogół i czytelnym rysunku.
Lubili też umieszczać swoje wizje w niemal nierzeczywistych, rozległych przestrzeniach, wśród zimnych skał przypominających kryształy, w rozproszonym, jakby księżycowym świetle.
W takim właśnie pejzażu, jak wyżej opisany, w jakby w wymarłym świecie z rozległą połacią lądu na pierwszym planie i fragmentem zimnego masywu skalnego w głębi umieścił Salvador Dali (ur.1904) swoją wizję zatytułował ,,Trwałość pamięci’’
Wygenerowano: 2003-10-30