Jacques-Louis David urodził się 30 VIII 1784 w Paryżu. Syn Louis-Maurice’a Davida- zamożnego kupca i Marie-Gaenevieve Buron. Po przedwczesnej utracie ojca od 9 roku życia wychowuje się w rodzinie matki, ojciec zginął w pojedynku 2 XII 1757.
Wujowie ( Francois Buron i Jacques-Francois Desmaisons) umieszczają chłopca najpierw w kolegium w Beauvais, a później w Pakolegium Quatre-Nations (jednej z najbardziej renomowanych szkół średnich).
W latach nauki jego pasją jest rysunek, Buronowie zwracają się do spokrewnionego z nimi malarza- Francois Bouchera o poradę jak mogliby najlepiej zadbać o przyszłość młodzieńca. Boucher poleca im Josepha-Marie Viena. David trafia do niego w wieku 12 lat. Ma jasno wytyczony cel, chce zostać malarzem i członkiem Akademii. Wielkie zasługi dla rozwoju intelektualnego artysty ma Michel-Jean Sedaine- sekretarz Królewskiej Akademii Architektury. Jednocześnie przygotowuje się do konkursu o Grand Prix de Rome- nagroda ta zapewnia przyjęcie do Ecole des Eleves proteges i dalsze studia w Rzymie. Otrzymuje nagrodę za „akt” i „charakterystyczne studium głowy” ale Wielkiej Nagrody nie udaje mu się zdobyć ani w 1771 ani 1772. Zawiedziony w swych nadziejach i zraniony niesprawiedliwością zamyka się w pokoju i postanawia zagłodzić się na śmierć. Na prośbę Sedaina interweniuje Gabriel-Francois Doyen. Po jego wpływem David zabiera się ostro do pracy i w 1774 (przy 4 podejściu) triumfuje. Jego wczesne obrazy pozostają raczej pod wpływem baroku i rokokowych dzieł Bouchera.
W 1775 David udaje się do Włoch. Tam jest stypendystą Akademii, tam też poznaje Kostke Potockiego.
1779 zwiedza Neapol i ruiny Pompei- podróż ta przekonuje go bez reszty do neoklasycyzmu. Z tego okresu pochodzi „Św. Roch orędujący u Marii Panny o uzdrowienie zadżumionych” .Jest to tradycyjny temat religijny, ale zapowiada nową estetykę.
1781- po powrocie z Włoch wystawia na Salonie „Żebrzącego Belizariusza”. Tematem obrazu jest los wybitnego dowódcy wojsk bizantyjskich, którego zazdrosny o sławę cesarz Justynian pozbawił łask i majątku i skazał na żebracze życie. Nieszczęsny starzec wyciąga błagalnie rękę po jałmużnę. Stojący z nim chłopiec trzyma jego hełm. Relikt świetności i potęgi bohatera służy teraz do zbierania datków. Litościwa kobieta wrzuca do niego monetę. Z tyłu stoi żołnierz, który jest wstrząśnięty dramatem swego byłego dowódcy. (Dzieckiem na obrazie jest malarz Hennequin, którego David zaraz po tym wyrzuca z grona swoich współpracowników- ponad miarę czerpał z zapasów sprowadzanego zza morza pigmentu, nie zważając na to, że jest wart tyle co złoto.).
Obraz spotyka się z wielkim aplauzem. Sukces ten ciąga klientów i uczniów. Pracownia Davida staje się ośrodkiem malarzy awangardy.
W tym samym roku udaje się do Flandrii- aby studiować tamtejsze malarstwo.
W tym okresie maluje „Portret konny Stanisława Kostki Potockiego”. Widoczny jest tu jeszcze wpływ sztuki rokokowej.
W maju 1782 roku poślubia Marguerite-Charlotte Pecoul. Małżeństwo uwalnia malarza od wszelkich trosk materialnych.
W 1783 zostaje członkiem Akademii (na podstawie dzieła „Andromacha nad ciałem Hektora”)
W 1784 ponownie wyjeżdża do Włoch (jego uczeń Jean Germain Drouais otrzymał Prix de Rome.). Tam maluje „Przysięgę Horacjuszy”. Obraz okrzyknięto arcydziełem, a David wznosi się na pozycją najwybitniejszego malarza swych czasów. Malowidło ukazuje historie 3 braci Horacjuszy, wywodzących się ze starorzymskiego, patrycjuszowego rodu. Mieli oni reprezentować Rzym w walce z miastem Alba Longa, w imieniu którego walczyć mieli 3 bracia Kuracjusze. Obraz przedstawia chwilę, w której 3 bracia powtarzają słowa przysięgi wypowiadane przez ich ojca. Po lewej stronie obrazu znajdują się Horacjusze- uniesieni patriotyzmem i wolą zwycięstwa a po prawej kobiety-ich siostry. Pokazane są za pomocą zaokrąglonej linii (łagodność), Horacjusze zaś prostą linią (męstwo). Inne dzieła z tego okresu to:
„Śmierć Sokratesa” (1787) przedstawia triumf filozofii nad niesprawiedliwością i śmiercią.
„Liktorzy przynoszący Brutusowi ciała jego synów” (1789)
W 1789 wybucha rewolucja francuska. David angażuje się w działalność polityczną. Traktuje swą sztukę jako oręż na polu walki. W tym czasie maluje:
„Śmierć Lepelletiera” (1793)
”Śmierć Josepha Barry” (1794) – młody dobosz
„Śmierć Marata” (1793) – Marat jest przyjacielem Davida. Jeden z najradykalniejszych przywódców rewolucji. 12 VII 1793 zastaje go w wannie, bowiem polityk ten ze względu na chorobę skóry bierze codzienne kąpiele. Obraz ten został uznany za sztandarowe dzieło rewolucji.
„Sabinki” (1799) – Sabinowie, którym Rzymianie uprowadzili dziewczęta by posiąść je za żony, zorganizowali wyprawę odwetową. Kobiety jednak nie dopuszczają do starcia, gdyż nie chcą aby ich mężowie walczyli z ich braćmi i ojcami. Wkrótce po tym Rzymianie i Sabinowie zawierają pokój i stają się jednym narodem. David porusza tu kwestię pojednania narodowego. W 1790 dostaje zlecenie na realizację „Przysięgi w sali do gry w piłkę”. Do pracy zabiera się z entuzjazmem, robi szkic. Ale obraz nigdy nie zostaje ukończony, sytuacja polityczna ewaluuje tak szybko, że obecność na płótnie zbyt wielu osobistości staje się z dnia na dzień niepożądana.
W 1792 zostaje deputowanym do Konwentu i przyłącza się do Robespierre’a (w 1793 głosuje za ścięciem króla)
W 1793 Rozwiązuje Akademię.
W dobie schyłkowego okresu rewolucji David jest poszukiwanym przez nowe elity portrecistą. Maluje takie portrety jak:
„Portret pani Recamier (1800)
„Portret pani Trudaine (~`1792)
„Portret pani de Verninac” (1799)
„Portret pani Seriziat z synem Emilem” (1795)
Portrety te odsyłały do epoki antyku, draperie, czystość linii rysunku, oszczędność elementów dekoracyjnych. Damy te postrzegane są jako ideały piękności antycznej.
Po upadku Robespierre’a (1794) David dwukrotnie będzie uwięziony ( w 1794 i 1795). Tam maluje autoportret – z paletą i pędzlem oraz jedyny swój pejzaż.
CZAS NAPOLEOŃSKI
1803 – Bonaparte dekoruje go Legią Honorowa
1804 – mianuje go pierwszym malarzem cesarskim
Swą karierę dworską rozpoczyna od uwiecznienia uroczystości koronacyjnej. Wcześniej (1801) maluje obraz „Bonaparte przekraczający Przełęcz św. Bernarda”
1810 – maluje „Rozdanie orłów na sztandary”
1812 – „Napoleon w gabinecie” – jest to typowo oficjalny portret.
1814 – „Leonidas w Termopilach” – chce tu pokazać uczucie jakim jest miłość do ojczyzny. Leonidas i jego żołnierze przedstawieni są przed bitwą. Na współczesnych (świadkach klęski pod Waterloo i upadku cesarstwa) płótno to robi niezwykłe wrażenie.
1815 – klęska pod Waterloo i wycofanie się cesarza ze sceny politycznej zmusza go do opuszczenia kraju. Udaje się na emigrację do Belgii. Ostatnie 10 lat życia spędza w Brukseli. Tam większość czasu spędza na malowaniu portretów. Dają mu one godziwy dochód. Ale nie rezygnuje z malarstwa historycznego.
„Generał Gerard” (1816)
„Kupidyn i psyche” (1817)
„Mars i Venus” (1822-1824)
W lutym 1824 gdy wychodzi z teatru potrąca go powóz. Nigdy już nie powróci całkowicie do zdrowia. Umiera 29 grudnia 1825.
! na płótnach Davida postacie są naturalnej wielkości.
Wygenerowano: 2005-05-04
sztuka
darmowe wypracowania i ściągi - szkoła i studia