Czarne słońce. Mą zmorą.
Mym przekleństwem.
Mą karą.
Choć me serce wciąż bije,
Krew już nie ta sama.
Zabiłam swą duszę,
Zabiłam siebie.
Uzyskana przeze mnie łaska nieba.
Gdyż jestem skazana na piekielne otchłanie.
Moje łzy płyną, jak krew.
Która została przelana
Jak woda z dzbana do dzbana.
Nieunikniona ma kara,
Za me niecne poczynania.
Za cios zadany przeze mnie.
Me sny ziszczone
Do grobu mnie ciągną.
Lecz ja się nie poddaje.
Uciekam wciąż, bez końca.
Uciec jednak się nie da.
Przeznaczenie, choć okrutne
Wygrywa, tryumfuje nade mną.
A ja ta potępiona,
Skazana na wieczne zapomnienie.
Czekam w jednym z kątów otchłani
Czekam, choć nie wiem, po co.
Sen mym przekleństwem.
Mą zmorą.
Mym czarnym słońcem.


Wygenerowano: 2003-05-21

Dodaj pracę

Przybornik

przedmiot:
wiersze
zakres:

autor pracy:
Zuzanna Błaszczyk

data dodania:
2003-05-21

---

średnia ocena:
brak oceny

Oceń: 6 5 4 3 2 1

---

przedmioty
-- wybierz przedm. -- WIERSZE J. POLSKI HASŁA - J. POLSKI J. ANGIELSKI J. NIEMIECKI MATEMATYKA INFORMATYKA GEOGRAFIA HISTORIA BIOLOGIA CHEMIA FIZYKA RELIGIA SZTUKA WOS PO INNE EKONOMICZNE HUMANISTYCZNE TECHNICZNE INFORMATYCZNE JĘZYKI INNE MATEMATYKA WYŻSZA
  powrót na index

---

   

---

szukaj prac

Zaawansowane