Cisza, która przeszywa mą duszę
Jest jak zatruty sztylet wbity w me serce
Tkwiący tam nieustannie.
Pustka to me przekleństwo to me więzienie.
To właśnie tam czekam na wybawienie,
To właśnie tam czekam na swą panią.
Przychodząc w swej zwykłej szarej sukience, obuta w nicości.
Jak wiatr lekkim powiewem, usypia wszystko i wszędzie.
To ona jest mym aniołem,
Która wybawia mnie, a po chwili znika.
To ona spędza mi sen z powiek ratując mą duszę,
Przed zagładą, jaką jest pustka.
Znikając coś jednak pozostawia
Jak matka zostawia pocałunek pozostawiając swe dziecko.
Ten pocałunekto złoto, czerwień i brąz na mej ręce.
To właśnie on jest mym natchnieniem,
A zarazem wiarą w to,
Że kiedyś znów wybawi mnie z mej udręki,
I zostawi coś więcej.


Wygenerowano: 2003-05-21

Dodaj pracę

Przybornik

przedmiot:
wiersze
zakres:

autor pracy:
Zuzanna Błaszczyk

data dodania:
2003-05-21

---

średnia ocena:
0.63

Oceń: 6 5 4 3 2 1

---

przedmioty
-- wybierz przedm. -- WIERSZE J. POLSKI HASŁA - J. POLSKI J. ANGIELSKI J. NIEMIECKI MATEMATYKA INFORMATYKA GEOGRAFIA HISTORIA BIOLOGIA CHEMIA FIZYKA RELIGIA SZTUKA WOS PO INNE EKONOMICZNE HUMANISTYCZNE TECHNICZNE INFORMATYCZNE JĘZYKI INNE MATEMATYKA WYŻSZA
  powrót na index

---

   

---

szukaj prac

Zaawansowane